Terapia Integracji Sensorycznej (SI)

Co to jest Integracja Sensoryczna (SI)?

Twórcą teorii integracji sensorycznej jest dr Jean Ayres (1920–1989), psycholożka, terapeutka i pracownik naukowy Uniwersytetu Kalifornijskiego w USA.
Termin integracja sensoryczna określa prawidłową organizację wrażeń sensorycznych (bodźców) napływających przez receptory. Mózg, otrzymując informacje ze zmysłów (wzrok, słuch, równowaga, dotyk, czucie ruchu-kinestezja) rozpoznaje je, segreguje i interpretuje oraz integruje je z wcześniejszymi doświadczeniami. Na tej podstawie mózg tworzy reakcję adaptacyjną, czyli reakcję odpowiednią do sytuacji. Jest to adekwatne i efektywne reagowanie na wymogi otoczenia. Może to być odpowiedź ruchowa jak i myślowa.

Nierozwinięcie określonych umiejętności w kolejnych stadiach rozwoju Integracji Sensorycznej powoduje powstawanie trudności w funkcjonowaniu i zachowaniu dziecka.
Nieprawidłowo funkcjonujący system Integracji Sensorycznej będzie wpływał na codzienne funkcjonowanie dziecka m.in. w zakresie rozwoju ruchowego, równowagi, nieprawidłowym odbiorze dźwięków, bodźców wzrokowych, wpływa to negatywnie np. na skupienia uwagi czy pobudzenia w zachowaniu. Trudności te przekładają się bezpośrednio na proces uczenia czy rozwój kontaktów społecznych.

ASYSTA Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna i Przedszkole Terapeutyczne

Jakie przykładowe objawy zaburzeń integracji sensorycznej możemy zaobserwować w codziennym życiu dziecka?

– nadwrażliwość na pewne dźwięki (dziecko zatyka uszy lub stroni od głośnych miejsc) lub przeciwne dąży do wsłuchiwania się w określone dźwięki (np. przykłada ucho do głośnika)
– nadwrażliwość na określone bodźce dotykowe (np. niechęć do metek w ubraniach, określonych materiałów, niechęć do niespodziewanego dotyku, łaskotek) lub przeciwnie dążenie do określonych bodźców dotykowych, w szczególności mocne doznania dotykowe, mocne zabawy z rówieśnikami, osłabione doznania bólowe przy upadku
– nieprawidłowości związane z równowagą (słaba równowaga, potykanie się o własne nogi, niezdarność ruchowa, ale także brak lęku przed byciem na wysokości)
– nieprawidłowości w zakresie odbioru zapachów (unikanie lub nadmierne dążenie, np. wąchanie wszystkiego w tym zabawek)
– nadmierna stymulacja wzrokowa (przedłużające się wpatrywanie w migające zabawki, lampki choinkowe, itd.)

Diagnoza Integracji Sensorycznej

Zanim zdecydujemy o rozpoczęciu regularnych zajęć z zakresu SI warto przeprowadzić diagnozę. Obejmuje ona wywiad z rodzicami, obserwację dziecka i wykonanie określonych testów, interpretację i przekazanie wyników diagnozy rodzicom.
Diagnoza jest istotna do określania czy dziecko ma trudności w zakresie Integracji Sensorycznej, czy wymaga podjęcia terapii w tym zakresie oraz w jakiej intensywności

Zajęcia Integracji Sensorycznej (SI)

Po diagnozie zapraszamy na indywidualne zajęcia. Trwają one 50 min, zazwyczaj w intensywności 1 lub 2 dni w tygodniu